1. Psychoterapia psychodynamiczna
Psychoterapia psychodynamiczna jest modelem terapeutycznym, którego celem nie jest zmniejszenie
nasilenia objawów z jakimi zgłasza się pacjent, a jest zrozumienie przyczyny niepożądanych reakcji
emocjonalnych, schematów myślowych i zachowań.
W terapii pacjent dąży do odkrycia nieświadomych konfliktów, które mogą być przyczyną stanów
depresyjnych, lękowych, zaburzeń odżywiania czy trudności w nawiązywaniu bliskich relacji.
Duże znaczenie ma relacja terapeutyczna – relacja między pacjentem, a terapeutą, w której często
odtwarzane są problemy relacyjne pacjenta z innymi, ważnymi osobami z jego życia. Jest to ważny
element w procesie leczenia.
Celem terapii jest osłabienie szkodzących pacjentowi mechanizmów obronnych i wypracowanie nowych,
konstruktywnych sposobów radzenia sobie w trudnych sytuacjach.
Praca terapeutyczna dotyczy bieżących problemów pacjenta w nawiązaniu do wcześniejszych relacji np. z
dzieciństwa.
Jest to terapia długoteraminowa.
Bywają też terapie psychodynamiczne krótkoterminowe, które opierają się np. na wsparciu w kryzysie
psychicznym pacjenta.
2. Psychoterapia poznawczo – behawioralna
Psychoterapia poznawczo – behawioralna została założona przez amerykańskiego psychiatrę Aarona
Becka w latach 60-tych XX wieku.
Początkowo celem terapii była praca z objawami depresyjnymi i lękowymi i miała na celu zmniejszenie
nasilenia tych objawów. Następnie stworzono protokoły – scenariusze pracy terapeutycznej z innymi
zaburzeniami i trudnościami psychicznymi jak np. zaburzenia odżywiania, czy snu. Terapeuta jest
aktywny podczas pracy z pacjentem i proponuje mu konkretne metody, których celem jest zmniejszenie
nasilenia objawów, z którymi zgłasza się pacjent np. zmniejszenie nasilenia napadów paniki, czy lęku o
zdrowie.
Terapia z założenia jest krótkoterminowa.
Pacjent w tej terapii jest ekspertem od swoich trudności, a terapeuta dostarcza mu rozwiązań jak te
trudności pokonać.